پاکدامن

کوهستان من،

کوهستان تقدیس شده ی رنجور من.

شکاف سینه ات آغشته به بوی خون

خاک دره ی خورشیدت

بستری پاک برای اجسادی ناپاک شده است.

بازهم گاهی شهابی

داغ بر سینه ات تازه می کند

می دانم : آن شب هم شهاب باران بود

وحال دیر زمانی است که می گذرد

اما بوی تعفن هنوز در مشام میپیچد،

می آزارد.

تنها تکاور اِلف

بازمانده از نبرد باستانی

قرن هاست که در سکوت دخمه هایت

پنهان می شود

و هر شب فرتوت تر

به دنبال کهربای طلایی کوچک می گردد.

کهربای عشق و نفرت

کهربای نیک وبد

که شبی از جانب ونوس

برایت به هدیه آمد.

یافت نمی شود

یافت نمی شود !

هرچه می گردد.

- و من چقدر از سکوت نفرت دارم

و آنرا دوست دارم

و من چقدر از تنهایی نفرت دارم

و آنرا دوست دارم

و من به مرگ می اندیشم

به آن حقیقت معصوم -

این اجساد پوسیده

که چشم هاشان برای خورشید

کوچک بود

و قلب هاشان برای عشق

خالی میان دنده هاشان را

که آزرده از جای زخم منقار کلاغان است

با سنگ ریزه های سیاه و سپید

پر می کنند.

و سرانجام خورشید

آنان را دفن خواهد کرد

کوهستان من

چگونه مرا از یاد می بری ؟!

که من همان آخرین بازمانده ام

که من همانم ، با همان چشمان بی فروغ و آرام

که رد پاشان بر سینه ات نقش بسته

که من همانم ، با همان پوست روشن و براق

با همان زخم کهنه و تیره.

خسته ام دیگر

بیش از توانم خسته ام

یافت نمی شود

یافت نمی شود !

و من هم خواهم مرد

در جاودانگی خواهم مرد

در انزوای سنگ ریزه ها و خارها

خواهم مرد.

عشق را خواهم کشت ،

و خورشید را میان دره

سر خواهم برید ،

خون مذابش را

سر خواهم کشید.

و همینجا در میان

این همه مرده ی ناآلوده به مرگ

به خوابی خاموش و عمیق

فرو خواهم رفت.

                                                        م.پژمان (بامداد)

شب هنگام.

بتاز ، به سان رعدی از جانب مهتاب

ای پیک روشنایی آفتاب.

زمانی که می تازی

گردی نقره فام ترا فرا می گیرد

و بوته های شب بو

از آمیزش نفسهایت

آن شمیم آسمانی را به زمین می بخشند.

امشب من صدایت کردم

تا رهایمان بخشی

از این درماندگی و این بی کسی.

می خواهم چنگ بر یال هایت بی اندازم،

او را بر پشتت نشانم

و باهم دست به گریزی جاودانه زنیم.

پس، آنچنان بتاز که تا به حال نتاختی

و جایی برو که تا به حال هیچکس را نبردی؛

برو به دیار آرزوی من

از کنار آن برکه

که خانه ی ابدی

قوی های مهاجر است ، بگذر

و به سمت آن یگانه کوه برو

که در دامنه اش گلهای بنفشه

از شبنم صبحگاهی مسروراند.

من و او ، آنجا پیاده خواهیم شد

و تا روزی که سینه سرخ ها

یک نفس می خوانند،

پیش هم خواهیم ماند

و الهه ی عشق را، تماشا خواهیم نشست.

پایین کوه نشستم

و به خواب رفتم.

خوابی چنان سحرانگیز

که در آن راه می رفتم ،

و طی می شدم.

دیگر امیدی به دیدار قله نبود

آنقدر امید دور می نمود

که نا امیدی در کنارم سنگ می شد

و من گیج خواب بودم.

ناگاه پایم به این سنگ مالید ،

به زمین افتادم

و این طلسم خیالی در هم پاشید.

آنگاه دریافتم که کوه همیشه سنگ است

و آن قله است و فقط قله

که بعد از پیمودنش

دیگر هیچ نشانی از سنگ نیست ؛

و آسمان است

و آسمان است

و آسمان

آن زمان است که امید ترا می گوید:

ای تشنه ی پریدن ،

حال پرواز کن

که این وسعت بی کران

از آن توست !

می باید از اینجا بروم

باید از پشت این حصار چوبین

به آنسو بپرم.

کوله بارم بسته است

دل باید کند،

رها باید شد

همچو این برگ رونده در باد

درخت ، باید پس داد

و به اوج باید رفت

به آغاز

جایی برای بی خودی و پرواز.

هیچکس نبود در اینجا

که تقلایم را فریاد زنان ، به پاسخ آید.

اینجا دست ها بی امان

در پی تخریب بودند ؛

خواب ها هم حتی

دمی به آرامش نیاسودند

کس نفهمید که در کف هر دست ،

تا چه اندازه محبت رسته است.

تنهایی به شوق بنفشه خوش بود

افسوس که هیچ رنگی عشق را ننمود.

 ( آخ که چه می شد

اگر همه سادگی را دوست می داشتند

بر سر هر کوچه ، بیشه ای از نور می کاشتند ! )

به چه دل خوش باشم ؟!

رها باید شد

آنطرف دشت گلی است

که شمیم شقایق ها

زلال سرخ عشق را بارور می سازند.

آنطرف شاید هنوز

یک نفر ، در انتظارم باشد.

م.پژمان ( بامداد )

شعری که گذاشته ام ، فقط قسمت اول یکی از اشعارم هست و چون ادامه ی شعر دارای وزن و آهنگ دلخواه من نبود به این دلیل از آوردن ادامه ی شعر پرهیز کردم. زیرا این اندیشه ها در افکار کوچک من به راحتی جای نمی گیرد و قبول بدارید بیان آنها ، آن هم به صورت شعر کاری بس دشوار است.

اما به گفته ی حضرت مولانا :

گرچه عاجز آمد این عقل از بیان

   عاجزانه جنبشی باید در آن

اِنَ   شَیئأ   کُلهُ   لا   یُدرَکُ

 اِعلَمُوا   اَن   کُلهُ   لا   یُترَکُ

گر نتانی خورد طوفان سحاب

      کی توان کردن به ترک خورد آب؟

اگر زمانی توانستم ادامه ی شعر که بسیار مهم است را با آهنگی مناسب احوال خویش هماهنگ سازم ، آن قسمت را هم در مجالی  دیگر در وبلاگم قرار می دهم.

شلید بگویید : خب می گذاشتی هر وقت کامل شد ، همه را با هم قرار می دادی. ولی باید بگویم شرمنده ، اگه دقت کرده باشید تازگی هر دو الی سه روز وبلاگم را به روز میکنم. دلیلش هم این است که باید حرف بزنم ، باید با دیگران حرف بزنم . نمی توانم درونم بریزم ، دیگر خسته شده ام از این همه فشار ، باید بگویم تا شاید آرام بگیرم.

شاید !

مرا به خاطر کم کاریم ببخشید.

نخلی از مرداب را

در کنار میزم کاشتم.

داشتم ، می تکاندم

کهنگی را از تنش.

ساقه ی خشکی شکستم

دستم ، بر خود لرزید،

پیچید ، بهتی میان انگشت هایم.

دست بر این تناسب نباید برد،

طعنه بر مرگ نباید زد.

هست و نیست را

اینچنین باید شناخت.

ابتدا برای کیفیت پایین عکس پوزش می طلبم.

خود این عکس را گرفتم ، و چون کیفیت دوربین پایین بود ، متاسفانه جالب نیست. اما مهم دنیایی است که در این عکس پنهان شده است. کیفیت می خواهیم چه کار ؟!

تا به حال بر برگ گیاهان اندیشیده اید که در آنان مرگ و زندگی چگونه به هم پیوسته اند ؟

به قدری به هم نزدیک می باشند که آدمی را تکان می دهد.

 این ابعاد چندگانه ،

 این ابعاد چندگانه ی کودکانه.

        خسته ام.

فرار،

باید به فکر باشم.

پاهایم غرق در زمین اند

 دستهای پرواز

 بشتابید،

 کمک !

 شقایق عادتی خوشایند است.

 دلهره ای مشکوک

 آیا کتاب ، باید ببست ؟

 نمی دانم

 و از همین ندانستن خسته ام.

دست ها را باید شکست ؟

یا پای ها را باید برید ؟

 کاش ، می بشود !

  پای بسته ، دست بر آسمان رسید.

م.پژمان( بامداد )